Ik wil blije gezichten zien

Op een koude herfstochtend druppelen de oudermediatoren Hassan, Zulayho, Naima, Jamila, Sihan, Fatiha, Khadija, Sima, Ayse en Aisha binnen in een schoollokaal in Overvecht. Vanuit de Vreedzame Wijk zijn Petra en Annemiek aanwezig.

Fatiha heeft aangekaart om met de Oudermediatiegroep samen te komen om te kijken hoe we met elkaar een stap verder kunnen komen. We gaan in gesprek over de huidige ervaringen met oudermediatie op de scholen en leggen verbinding naar de wijk. Ondertussen levert het allemaal mooie afspraken op voor een vreedzaam vervolg. 

De eerste vraag die opkomt, is om naast school(plein), plekken te vinden waar de oudermediatoren hun vaardigheden kunnen oefenen en toepassen. In de winter spelen kinderen minder buiten en in de speeltuin; beter om in het voorjaar een training met ouders te organiseren om dit weer op te frissen.Ook kunnen daarin vragen aan de orde komen, zoals “Als je kinderen ouder worden, oefen je als ouder ook minder met mediatie: hoe kun je met je kinderen meegroeien? Hoe kun je beter contact leggen met oudere kinderen? Hoe weet ik wat ik nu beter wel/niet kan doen bij het oplossen van een conflict?”.

Om de groep oudermediatoren te laten groeien, wordt het idee opgeworpen om op je eigen school andere ouders te benaderen die ’s ochtends toch al vaak blijven om koffie te drinken en hen uitnodigen om eens over Vreedzaam te vertellen. Ook willen de oudermediatoren graag hun ervaringen delen met ouders van scholen in de buurt die nog geen oudermediatoren hebben. Ze maken afspraken om langs te gaan bij de Ouderraad van een andere school om hen een korte voorlichting te geven.

In de wijk ervaren veel bewoners en kinderen overlast op het winkelplein. We spreken een tijdje over hoe we ervoor kunnen zorgen dat dit stukje wijk weer van ons allemaal wordt. Alleen bereiken we dat niet, maar samen kunnen we veel meer. Hassan wil dit samen met Petra oppakken richting gemeente en wijkpartners en mogelijk sluiten meer ouders aan.

We hebben in de wijk een tijd geleden een wijkmediatorennetwerk opgericht, bestaande uit bewoners, wijkagent en wijkprofessionals. Het zou mooi zijn om dat weer nieuw leven in te blazen. Want het is prettig om te weten wie je kunt bellen of benaderen als je als oudermediator een vraag hebt of hulp nodig hebt bij het oplossen van een conflict. De ervaring is dat niet alle professionals vreedzaam handelen en daar moet wel aandacht voor komen.

Waarom ben ik oudermediator geworden? Op deze vraag reageren eigenlijk alle ouders dat je het doet uit jezelf om een prettige sfeer in de wijk te creëren. Maar het is wel fijn dat dat door anderen (professionals en ouders/bewoners) gezien en gehoord wordt. Dat je serieus genomen wordt. Er worden meerdere manieren genoemd van waardering voor de actieve inzet. Denk aan opstekers, vergoeding voor pleinwacht (ene school wel, andere niet) of een potje voor activiteiten van de oudermediatie-groep.
Zoals Sima zei; “Je doet het niet voor het geld, maar voor de veiligheid van je kind; dat wil je hen meegeven”. En Fatiha; “Ik wil blije gezichten zien”. Als het gevoel er is dat je op school niet gewaardeerd wordt, dan zul je mediatie ook minder in de wijk gaan toepassen. Tevens helpt een vorm van waardering zeker om ouders te werven. We spreken af om te onderzoeken of er een oudermediatiebudget beschikbaar kan komen, waarvan ouders zelf kunnen bepalen hoe zij dit ‘potje’ gebruiken (opleiding, etentje, kinderactiviteit).

Omdat je ‘democratie moet leren’ en de school en wijk als oefenplek gebruikt kan worden, legt Petra aan de ouders de vraag voor of zij een workshop willen organiseren over vreedzaam en oudermediatie voor een groep professionals tijdens een studiedag volgend jaar. Het biedt een mooie kans om met elkaar in gesprek te gaan en van elkaar te leren.Vanuit die gedachte spreken Khadija en Sima af om op bezoek te gaan bij de vreedzame kinderactiviteit die Aisha, Ayse, Naima en Jamila iedere week organiseren in het buurthuis. En Hassan vindt dat het tijd wordt om op school ook een vadergroep te starten. Hij ontvangt een uitnodiging om kennis te maken met de vadergroep van een andere school en te leren van hun ervaringen. 

We spreken af om begin volgend jaar weer samen te komen om te kijken hoe het met de gemaakte afspraken is verlopen.