Monique Daal, coach & trainer implementatie Vreedzame Wijk Maastricht

We trappen af met het verhaal van Monique Daal over hoe zij hier met haar gezin invulling aan geeft en hoe het gedachtegoed van vreedzaam daarin verworven is.

Waartoe voeden wij op?

Nog voordat ik wist waarover ik wilde gaan schrijven, heb ik al ja gezegd. Omdat ik voel dat dit een belangrijk reflectiemoment kan zijn. Voor mij, maar ook voor de lezers. Voor iedereen die betrokken is in wijken en op scholen bij het vormgeven van de nieuwe generatie. Juist nu is het een prachtig moment om opnieuw stil te staan bij de vraag: waartoe voeden wij op?

Een vraag die mij als ontwikkelingspsycholoog en moeder van vier kinderen eindeloos fascineert. Het verbaast mij dan ook regelmatig hoe weinig we in de praktijk van het onderwijs, kinderopvang, jongerenwerk en jeugdhulp bij deze vraag stil staan.
Hoe bijzonder is het, dat een vreselijk virus als corona ons uitnodigt en uitdaagt om de manier waarop we opvoeden opnieuw onder de loep te nemen.

Onderwijs: voortgang of achteruitgang?
Met veel belangstelling heb ik de laatste weken de veelheid aan artikelen en blogs gelezen over de angst voor onderwijsachterstanden bij bepaalde groepen leerlingen. En ook als moeder, met drie jongens in het voortgezet onderwijs en een studerende dochter, volgde ik met enige zorg de impact van het sluiten van de scholen op hun onderwijsvoortgang.
Ik geloof meteen dat veel scholen achterlopen op hun strakke curriculum en lesplanningen. Dat bepaalde toetsen niet in hun oorspronkelijke vorm zijn of kunnen worden afgenomen. Tegelijkertijd ben ik er ook van overtuigd dat op het gebied van burgerschapsvorming – waar De Vreedzame Wijk en De Vreedzame School voor staan – de afgelopen weken veel meer is bereikt dan in een regulier schooljaar zonder deze lange onderbreking van thuis- en online onderwijs.
Binnen ons gezin zag ik met welk relatief gemak er werd overgeschakeld naar de nieuwe realiteit van het onderwijs: online en thuis. En hoe mooi is het dat juist de zoon die het meeste worstelt met school en alles wat daarbij komt kijken (want ADHD, beelddenker én dyslexie), plots tot bloei leek te komen. Het plannen en organiseren van de lessen en het huiswerk blijft een aandachtspunt, maar tot ieders verbazing had hij na een week of twee toch een bepaalde routine te pakken. 
Nu de druk van de dagelijkse omgang met docenten wegviel, hij zich verlost voelde van dat heilige moeten en meer in zijn eigen ritme en tempo zijn opdrachten kon maken, bleek hij wel degelijk gemotiveerd te zijn en verraste hij zijn docenten. Ook hulp vragen bleek online makkelijker dan face-to-face. Wat fijn dat we dit allemaal dankzij corona mochten ontdekken!

Thuis met zes man sterk, hoe doe je dat? 
Nadat de intelligente lockdown een feit was, begonnen we waardevolle gesprekken met elkaar over zinvolle vragen als: wat doet het met me wanneer ik niet kan doen wat ik wil (naar buiten gaan, met vrienden afspreken)? Wat gebeurt er met me wanneer ik rekening moet houden met anderen (1,5 meter, handen wassen)? Wat betekent vrijheid voor mij? En wat betekent mijn recht op vrijheid voor datzelfde recht op vrijheid voor de ander? Mag ik vrijheden opeisen, waarvan ik weet dat anderen daar last van hebben of door mijn gedrag gevaar lopen? 
Het omgaan met emoties werd en wordt op de proef gesteld, omdat we plots met zes (!) personen op elkaars lip kwamen te zitten en we daardoor veel meer met elkaar moeten afstemmen. Wie heeft wanneer een meeting? Wie heeft welke ruimte wanneer nodig? Hoe creëer je in deze drukte momenten voor jezelf om tot rust te komen en weer op te laden? We hebben allemaal onze communicatie- en onderhandelingsvaardigheden op moeten krikken. Want samenleven gaat nu eenmaal niet altijd vanzelf goed. 
Teleurstelling was er ook: dat onze cruise met opa en oma, waar we allemaal al jaren naar uitkeken, niet doorging en dat er geen eindexamen voor de oudste zoon kwam. En vooral geen eindexamenfeest en geen eindexamenreis. Ook dat zal voor altijd gekoppeld zijn aan het coronatijdperk.

Dankbaar
Ikzelf heb de periode tot nu toe vooral ervaren als een mogelijkheid tot onthaasting en reflectie, waarin ik voor het eerst in jaren dagelijks tijd neem voor een wandeling in de natuur en het lezen van een boek dat niet meteen werk-gerelateerd is. En geamuseerd keek ik naar de ontdekking door velen wat thuiswerken voor mogelijkheden biedt: online vergaderen middels videobellen bijvoorbeeld. Als fervente thuiswerker vroeg ik me al jaren af waarom we elke dag uren in de file gaan staan om vervolgens met elkaar te gaan mailen of te bespreken wat we ook via de telefoon of Zoom hadden kunnen doen. Veel beter voor het milieu, maar ook stress-verlagend en goedkoper. 
En natuurlijk hebben we behoefte aan fysiek menselijk contact, maar het kan in veel gevallen zo veel meer op maat. Niet iedereen heeft die behoefte immers in dezelfde mate. Ik hoop dan ook van harte dat we dankzij deze periode zowel op scholen als op de werkvloer meer met elkaar in gesprek kunnen gaan over hoe leren en werken voor ieder individu optimaal kan worden ingericht. Zonder de neiging iedereen in hetzelfde hokje te willen stoppen. Die tijd is echt voorbij. Hoe mooi zou het zijn wanneer we een aantal lessen op dit vlak mee kunnen nemen straks, als alles weer ‘normaal’ is.
Tenslotte ben ik ongelooflijk dankbaar dat we in onze nabijheid niet zijn geconfronteerd met het virus en diens gevolgen. Dat zou mogelijk tot een hele andere ervaring hebben geleid.

Voor de volgende blog geef ik het stokje graag door aan José Riezebos, jeugd- en gezinscoach CJG Capelle aan den IJssel.


Contact


Annemiek van Vliet
0652031337
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Dennis de Vries
0628406544
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

copyright © 2019 -2020 - Stichting Vreedzaam   |   Webproductie POINT OF VIEW